Polovinom XVIII veka u Vršcu je postojala bolnica pod nazivom “Nemačka opštinska bolnica kod neporočne Marije” (po Milekeru). Nepoznati darodavac 1766. godine ostavlja kuću za smeštaj neke siromašne porodice, gde se kasnije smešta Nemački špitalj (ugao ul.V. Karadžića i Ljubljanske ulice). Godine 1840. i 1841. nemački esnafi grade Nemački esnafski špitalj (Deutsches Zunft – Spital) neposredno uz zgradu Nemačkog špitalja (Ljubljanska 3), za svoje obolele kalfe i šegrte. Posle ukidanja esnafa, 1874. godine osniva se ,,Ujedinjena zanatlijska zadruga” koja se stara o starom Nemačkom zanatlijskom špitalju. grb
grb Vršca U srpskom delu grada, sredstvima legata, priloga i poklona građana, 1779. godine Srpska crkvena opština završila je izgradnju Srpskog špitalja koji se nalazio u porti Saborne crkve, između Velikog sokaka ( danas Dvorska ulica) i neoznačene ulice (danas Zmaj Jovina ulica).

Vršački trgovac Vasilije Dimitrijević je osnovao fond, kojim je, nakon njegove smrti (1806. godine) rukovala Srpska crkvena opština i koji je bio namenjen za bolnicu. Kamata je služila za izdržavanje srpskog špitalja. Po želji zaveštaoca u bolnicu je je trebalo prvenstveno primati osiromašene trgovce. Magistrat nije dozvolio smeštaj bolnice u centru grada, te je kupio kućište Stevana Višackog na srpskoj strani, radi podizanja srpske bolnice, za koju ne postoji precizan podatak kada je počela sa radom, ali se pretpostavlja da je bila smeštena u zgradi na Mesiću, na uglu Grobljanskog sokaka (danas Zmaj Jovina ulica) i Špitaljskog sokaka (danas ulica Laze Nančića), do 1872. godine, a onda je kod srpskog pravoslavnog groblja izgrađeno novo bolničko zdanje u Grobljanskom sokaku (danas Zmaj Jovina ulica). Srpski špitalj je označen kao Dimitrijevićev sirotinjski dom. Na sednicama Magistrata 1873. godine je odlučeno da se zakupi Srpski špitalj za smeštaj svih siromaha nesposobnih za rad koji bi bili izdržavani prihodima ,,Gizeline zaklade” osnovane u spomen venčanja nadvojvotkinje Gizele. Tako Nemački špitalj prerasta u Gradsku bolnicu. Početkom 20. veka privatna Gradska bolnica se nalazi, još uvek, u zgradi nekadašnjeg nemačkog špitalja.

U planovima grada špitalji su označavani kao sirotinjski domovi, što ukazuje na njihovu prvobitnu namenu. Doktor Gavrilo Pekarović, koji je radio u Srpskom špitalju kao lekar opšte prakse, je ukazao na neophodnost razdvajanja bolnice od sirotinjskog doma.

Mileker navodi da je bolničkim fondovima upravljao Magistrat, dok drugi izvori ukazuju na to da je Srpskim špitaljom upravljala Srpska crkvena opština.

Uporedo sa radom prvih bolnica, nastajale su i prve apoteke. “Kod Spasitelja” 1784, u srpskom delu varoši (Apoteka na stepenicama) i “Kod Svetog Trojstva” 1821, na nemačkoj strani grada (Ž.Zrenjanina 29).

Sredinom 1893. godine u Vršcu se osniva “Društvo za čuvanje zdravlja i prirodno lečenje” koje sačinjavaju pristalice Švajcarca Arnolda Riklija, pobornika lečenja prirodnim faktorima – suncem, vazduhom i vodom. Ubrzo “riklijaneri” podižu i društvenu zgradu na Topovskom putu na brdu Kula gde se okupljaju i izlažu suncu i vazduhu. Od 1895. društvo osniva i Zavod za prirodno kupanje “Riklijev bunar” (Ž.Zrenjanina 10) koji je od maja od oktobra pružao usluge i uspešno lečio mnoge bolesti.

U Vršcu je bilo smešteno više vojnih bolnica – Vojna bolnica koja je radila od 1849-1850. godine za vreme mađarske revolucije, poljska vojna bolnica 1854. godine za 500 bolesnika u kući M. Bresla (M. Breszl), u prostorijama nemačkih škola 1866. godine vojna bolnica sa 98 kreveta, Rezervna vojna bolnica u toku 1914. i 1915. godine u zgradi „Konkordija“ i u dve zgrade u porti Saborne crkve (danas O. Š. Vuk Karadžić).

Godine 1915. grad podiže jednospratnu zgradu kod Stočne pijace (danas ulica Đure Cvejića) namenjenu Sirotinjskom domu. Zgrada se koristila kao stacionar za obolele od zaraznih bolesti. Krajem rata, u tu zgradu se smeštaju ruski emigranti. Na inicijativu Nikole Pašića i dr Miroslava Spalajkovića, poslanika Kraljevine SHS u Novorosijsku, u Vršac dolazi Ruska bolnica Gerbovecke opštine Crvenog krsta iz Kišenjeva. Posedovala je 300 postelja, rendgen aparat i kompletan hirurški i akušerski instrumentarij. Zgrada Sirotinjskog doma u kojoj su stanovali ruski emigrantiu se iseljava, a posle adaptiranja, jula 1920.godine, bolnica počinje sa radom. Posle uspešnog sedmomesečnog rada, stiže naređenje da se bolnica vrati na front a osoblje bolnice odbija da se priključi armiji belogardejskog generala Vrangela. Od bolničkih lekara, dr Ivan Sergejevič Žegarov koji je vodio interno odeljenje, odlazi u Sarajevo, dr Sergej Barhudarov koji je vodio očno odeljenje, u Moldaviju, a dr Radovan Klisić koji je vodio hirurško i akušersko odeljenje i dr Amajak Muradijan, lekar opšte prakse, ostaju u Vršcu. Avgusta 1922. godine se u zgradu Ruske bolnice useljava privatna gradska bolnica koja od 19. aprila 1924. godine postaje “javna” a zatim i “ opšta javna”, kapaciteta 90 postelja koji se u slučaju potrebe mogao povećati nma 120. Uz bolnicu su postojale i dve barake za smeštaj i lečenje obolelih od tuberkuloze i kožno-veneričnih bolesti. Gradska bolnica je tridesetih godina prošlog veka imala 12 bolesničkih soba, posebne sale za septične i aseptične operativne zahvate i mrtvačnicu koja se nalazila u jednoj drvenoj kućici uz bolničku zgradu. U organizacionom smislu bolnica je podeljena na opšte odeljenje koje vodi dr Edvard Cape i hirurško odeljenje koje vodi dr Mane Budisavljević. U staroj zgradi gradske bolnice, nekadašnjem Nemačkom špitalju, jedna prostorija sa 3 postelje se koristi kao izolator za obolele od akutnih infektivnih bolesti a dve sobe sa po dve postelje služe za smeštaj nemirnih psihijatrijskih bolesnika do upućivanja u odgovarajuću infektivnu ustanovu.

U Vršcu se 1909. godine osniva Antituberkulozni dispanzer u zgradi bivšeg Nemačkog esnafskog špitalja.

Kao dopuna posteljnog fonda za bolesnike kojima je bilo potrebno stacionarno lečenje u Vršcu, u periodu između dva svetska rata, privatni sanatorijumi su predstavljali poseban oblik zdravstvenih ustanova ambulantno-hospitalnog tipa. Prvi sanatorijum u Vršcu “Sanitas” osnovao je dr Ludvig Meheš i zgrada je podigunta 1911-1912. godine u podnožju vršačkog brega, pored gradskog parka.U njemu sve sve do 1941. godine, kada je prestao sa radom, primenjivala pretežno hidroterapija. Pomenimo i sanatorijum za hirurške i ginekološko-akušerske bolesti dr Radovana Klisića i dr Lotara Fronijusa na Trgu princeze Jelene 16 (danas Trg Sonje Marinković) koji je radio od 1920.-1926. godine, Sanatorijum za hirurška oboljenja dr Aleksandra Semajera u Osthajmerovoj ulici(danas Ive Milutinovića), i akušerske bolesti dr Aleksandra Hibša u dvorišnoj zgradi u Karađorćevoj ulici (danas 2. Oktobra). U istom periodu otvorene su još dve apoteke.

Ubrzo po okupaciji, Nemci vrše velike reorganizacije u zdravstvenoj službi i iz službe udaljuju Srbe, Rumune i Jevreje. Dr Mane Budisavljević, hirurg i upravnik bolnice, prognan je iz Vršca, te odlazi u Sremsku Mitrovicu, odakle je kao talac odveden u vukovarski zatvor i streljan na Dudiku kod Vukovara 1942.godine. Na dan 01.01.1942.godine Gradska bolnica u Vršcu ima 125 bolesničkih postelja, sa ukupno 20 zaposlenih (2 lekara, 10 bolničara i 8 ostalih zanimanja). 1941.godine je lečeno 949 obolelih. U Gradskoj bolnici rade internista dr Artur Klir, hirurg dr Aleksandar Hibš (kasnije mobilisan u Narodnooslobodilačku vojsku), i kao sekundarac dr Dejan Nikolić. 1943. godine pomoćno venerično odeljenje vodi dr Ilija Nikolajević a trahomno dr Ante Gluščević. Kao sekundarni lekar se pominje i dr Ana Gruzdinska i dr Petar Zurin, dermatovenerolog. Posle iseljenja vojne bolnice za tuberkulozu i adaptacije zgrade sanatorijuma “Sanitas”, početkom 1947.godine, Gradska bolnica prelazi iz zgrade kod stočne pijace u zgradu sanatorijuma “Sanitas”. U leto 1947.godine bolnica ima interno, infektivno i hirurško-ginekološko odeljenje sa porodilištem (Narodno porodilište je osnovano 1946.godine u zgradi u Abraševićevoj 22, van Gradske bolnice kojoj se pripaja decembra 1946.godine) i mrtvačnicu. Početkom 1949.godine počinje da radi Laboratorija za rutinske analize. 1.aprila 1953. godine Gradska bolnica menja naziv u “Opšta bolnica”, da bi već 1956. ponovo promenila naziv u Opšta bolnica “Anđa Ranković”.

1960. godine započeti su radovi na izgradnji nove bolnice, koja je 1965. puštena u rad. U zgradu nove bolnice prelaze ginekološko-akušersko, deo hirurškog i dečije odeljenje, prijemna ambulanta, laboratorija, rendgen kabinet, kabinet za transfuziju krvi i moderno opremljena kuhinja. Odeljenje za bolesti uva, grla i nosa je otvoreno 1963. godine na I spratu zgrade nekadašnjeg sanatorijuma „Sanitas“. Kapacitet posteljnog fonda bolnice je bio 405 postelja.

Objedinjenjem Opšte bolnice “Anđa Ranković”iz Vršca, Doma zdravlja iz Vršca, Doma zdravlja iz Plandišta, i zdravstvene stanice iz Uljme nastaje Medicinski centar “Anđa Ranković 1967. godine. Medicinskom centru 1968. godine pristupa Narodna apoteka iz Vršca a 1977. godine i Zdravstvena stanica železničara iz Vršca. U sklopu Medicinskog centra Opšta bolnica dobija naziv Osnovna organizacija udruženog rada (OOUR) Bolničke službe. Dom zdravlja Plandište se izdvaja kao samostalna ustanova iz Medicinskog centra 1989. godine.

1969. godine je otvoreno je Infektivno odeljenje u novosagrađenoj namenskoj zgradi, a 1971. godine se završava zgrada Doma zdravlja građevinski povezana sa novim bolničkim objektom. 1972. godine je završena zgrada Službe patološke anatomije. 1988. godine se završava izgradnja prostorija Službe za zdravstvenu zaštitu vida, prostorija za Odsek ortopedije i ortopedske traumatologije. Iste godine je završena zgrada Centra za hemodijalizu čiju je izgradnju finansirala Pokrajina Vojvodina. U adaptiranoj i dograđenoj zgradi nekadašnjeg sanatorijuma “Sanitas”1989. godine počinje da radi Služba fizikalne medicine i rehabilitacije.

19.09.2000. godine otvara se nova bolnička zgrada, koja je sazidana zahvaljujući sredstvima samodoprinosa građana opštine Vršac. Medicinski centar “Anđa Ranković” menja ime u Zdravstveni centar Vršac.

29.05.2009. godine Opšta bolnica Vršac se izdvaja kao posebna zdravstvena ustanova iz Zdravstvenog centra Vršac.
Vizija Opšte bolnice Vršac je da poboljša uslove za stručni rad zaposlenih, kao i uslove boravka u bolnici našim pacijentima.